Nergisler... -En sevdiğin çiçekler...
Bu kadar çoğunu nereden buldun?
Beş eyaletteki herkesi aradım...
onlara karımın benimle evlenmesini sağlamanın tek yolu bu dedim.
Beni tanımıyorsun bile.
Seni tanımak için önümde koca bir hayat var.
Sandra!
Bu Don! Onu incitmeyeceğine söz ver.
Eğer istediğin buysa sana söz veriyorum.
Bloom! -Don!
Ne yapıyorsun sen? O benim kız arkadaşım.
Benim.
Herhangi birine ait olduğunun farkında değildim.
Sorun ne? Dövüşmekten korkuyor musun?
Dövüşmeyeceğime söz verdim.
Kes şunu!
Don! Dur!
Ben hayatımın dayağını yedim ama bu Don'un sonu oldu.
Fiziksel aktivite doğuştan gelen bir kapakçık problemini kötüleştirmişti.
Basit kelimelerle söylersek, kalbi yeterince güçlü değildi.
Don, seninle asla evlenmem.
Ne? Yani bu herifi seviyor musun?
O neredeyse bir yabancı yine de onu sana tercih ederim.
Sandra, önceden ayarlanan günde kilisedeydi...
sadece damat değişmişti.
Bir kilisede evlenmediğinizi söyledin sanıyordum.
Aslında evlenmeye hazırlanıyorduk ama bir sorun çıktı...
Seni susatan aldığın ilaçlar mı?
Gerçek şu ki ben hayatım boyunca hep susamıştım...
hiçbir zaman sebebini bilemedim.
Bir keresinde on bir yaşındayken... -Düğününüzden bahsediyordun...
Unutmadım. Sadece ona teğet geçen bir hikayeyi düşünüyordum.
Çoğu adam bir hikayeyi baştan sona sırayla anlatır.
Karmaşık olmaz ama ilgi çekici de olmaz.
Hikayelerini seviyorum.
Ben de seni seviyorum.
Şimdi... Bir sirkte çalıştığında sabit bir adresin olmaz.
Üç yılın sonunda elime ulaşmamış pek çok mektup birikmişti.
Hastanede geçirdiğim dört hafta içinde postacı nihayet beni buldu.
Görünüşe göre kalbim Sandra'ya aitken...
vücudumun geri kalan Amerikan Hükümetine aitti.
O zamanlar orduda görev süresi üç yıla kadar çıkabiliyordu.
Sadece Sandra ile tanışmak için zaten üç yıl beklemişken...
ondan bu kadar süre uzak kalamayacağımı biliyordum.
Ben de her tür tehlikeli görevi...
bu süreyi bir yıldan aza indirmek umuduyla kabul ettim.
Lon Kai Teng santralinin planlarını çalma görevi teklif edildiğinde...
ülkeme hizmet etme fırsatını kaçırmadım.
Haydi, haydi!
Nasıl gireceğin yeri kaçırırsın?
Orada yalnız bir aptal gibi görünmeme sebep oldun.
Yalnız değildin.
Sen ne kimsin?
Size zarar vermeyeceğim.
Tabi ki vermeyeceksin. Nöbetçi!
Adamlarına bizi rahatsız etmemelerini söyle!
Ve o perdeyi kapat!
Lütfen, yardımınıza ihtiyacım var.
Sana yardım edeceğimizi nereden çıkardın?
Sonraki bir saat boyunca Sandra Kay Templeton'a olan aşkımı açıkladım.
Ve beni onların karşısına getiren zorlu vazifeyi.
Her zaman olduğu gibi bu benim kurtuluşumdu. Böyle olması kaderimdi.
Beraberce ayrıntılı bir kaçış planı hazırladık.
Planda bir balina gemisiyle Rusya'ya, oradan bir mavnayla Küba'ya...
ve küçük bir kanoyla Miami'ye geçmek vardı.
Hepimiz tehlikeli olacağını biliyorduk.
Peki Amerika'ya vardığımızda ne yapacağız?
Size iş ayarlayabilirim. Şov dünyasının en büyük adamını tanıyorum.
Bob Hope mu?
Daha da büyük.
Hazır mısınız?
Böylece ikizlerle zorlu seyahatimize başladık.
Dünyanın yarısını kat ettik.
Maalesef Amerika'ya mesaj göndermenin yolu yoktu.
Yani ordunun ölü olduğuma inanmış olması şaşırtıcı değildi.
Dört ay sonra Sandra en kötü kabusları atlatmıştı.
Telefon çaldığında arayanın ben olduğumu düşünmedi bile.
Araba geçerken kalkıp, pencereyi de kontrol etmedi.
Dün gece babanla konuştum.
Annenle babanın nasıl tanıştıklarını hiç anlatmamıştın.
Auburn'de tanışmışlar.
Peki ya detaylar?
Nasıl aşık oldukları, sirk, savaş...
Bana bunların hiçbirini anlatmadın.
Çünkü bunların çoğu hiç olmadı.
Ama çok romantikler.
Bir Fransız kadınla romantizmi tartışmamak gerektiğini bilirim ben.
Babanı seviyor musun?
Herkes babamı sever. O sevilesi bir adamdır...
Sen onu seviyor musun?
Anlaman gerek. Ben büyürken yanımda olduğundan daha çok uzaktaydı.
Başka bir yerde ikinci bir hayatı olabileceğini düşünmeye başladım.
Başka bir aile, başka bir ev, bizi bırakıp onlara gidiyor...
Ya da daha kötüsü...
belki de ikinci bir aile yoktu, belki asla bir aile istememişti.
Her ne olursa olsun bu ikinci hayatını daha çok seviyordu...
ve hikayeler anlatmasının sebebi bu sıkıcı yere katlanamamasıydı.
Ama bu doğru değil.
Doğru olan ne?
Bana tek bir doğru şey anlatmadı.
Baksana...
Ondan niye hoşlandığını biliyorum.
Herkesin ondan niye hoşlandığını biliyorum.
Ama bana delirmediğimi söylemene ihtiyacım var.
Deli değilsin.
Ve bence onunla konuşmalısın.
Size anlatmış mıydım? -Evet.
Akçaağaç ve Buick hikayesini, dinlemiştik.
Dinlememiş birini biliyorum.
Ağaç arabanın üstüne devrilmiş ve şerbeti arabaya bulaşmış...
Bu da sinekleri cezp etmiş, arabaya yapışmışlar...
ve sonunda arabayla birlikte uçup gitmişler.
Ama gerçek hikaye, arabayı nasıl aldığımdı.
Şimdi... -Baba! -Oğlum!
Konuşabilir miyiz?
Sanırım ben bulaşıklara başlasam iyi olacak.
Sana yardım edeyim.
Buzdağlarını bilirsin değil mi baba? -Bilmez miyim?
Bir keresinde bir buzdağı görmüştüm.
İçme suyu yapmak için Texas'a götürüyorlardı.
Ama içinde donmuş bir fil olduğunun farkında değillerdi.
Yünlü olan türden... Bir mamut...
Baba! -Ne var?
Benim sözlerim bir metafordu...
Öyleyse soruyla başlamamalıydın çünkü insanlar soruları yanıtlamak isterler.
Şöyle başlamalıydın "Buzdağının özelliği şudur..."
Buzdağının özelliği sadece %10'unu görebilmendir...
kalan %90'ı suyun altında göremeyeceğin bir yerdedir.
İşte...
Seninle ilgili sorun da bu baba.
Sadece küçük bir parçanı görüyorum...
suyun üzerinde kalan.
Ne yani, burnumdan aşağısını görmüyor musun? Ya da çenemden?
Baba kim olduğun hakkında hiçbir fikrim yok...
Çünkü bana asla tek bir gerçek olay anlatmadın.
Sana binlerce gerçek anlattım Will, ben bunu yaparım...
Hikayeler anlatırım.
Sen yalan söylüyorsun baba, ilginç yalanlar anlatıyorsun.
Hikayeler beş yaşındaki çocukları uykuya yatırırken anlatılır.
Bunlar oğlun 10, 15, 20 ya da 30 yaşındayken de anlatmayı sürdürdüğün...
ayrıntılı mitolojik öyküler değildir.
Ve... Ben sana inanmıştım.
Hikayelerine gerekenden çok daha uzun süre inandım.
Tabi sonra anlattığın her şeyin imkansız olduğunu fark ettiğimde...
sana güvendiğim için kendimi aptal gibi hissettim.
Sen Noel Baba'yla Paskalya tavşanının birleşimi gibiydin.
Aynı ölçüde etkileyici ve aynı ölçüde sahte...
Benim sahte olduğumu mu düşünüyorsun?
Sadece yüzeyde baba, ama ben bir tek bunu gördüm.
Bak!
Yakında benim de...
kendi çocuğum doğacak.
Ve eğer bütün hayatını beni anlamadan geçirirse çok üzülürüm.
Demek bu seni öldürür, ha?
Ne istiyorsun Will? Kim olmamı istiyorsun?
Kendin olmanı. İyi, kötü, her neyse sadece bir kez kim olduğunu göster.
Ben doğduğum günden beri sadece kendim oldum.
Ve eğer bunu göremiyorsan bu senin hatandır, benim değil.
Baban bir ofise ihtiyacı olduğuna karar verdi.
Tabi evde bulunması uygun olmazdı.
Sen neyin önemli olduğunu benden iyi bilirsin.
Nedir o?
Savaş sırasında baban kaybolmuştu, onun öldüğünü sanmışlardı.
Bu gerçekten oldu mu?
Babanın her anlattığı tamamen uydurma değil.
Gidip ona bir bakacağım.
Benim biraz uzanmam gerek.
Tamam, git hadi.
Savaştan sonra Alabama'nın evlatları yuvaya dönüp iş aradılar.
Hepsi benden daha avantajlıydı, çünkü onlar yaşıyorlardı.
Ben resmen ölüyken onlar hayattaydılar.
Seçeneklerim kısıtlı olduğundan gezgin satıcı olarak işe girdim.
Bu bana uygundu.
Edward Bloom'la ilgili söylenebilecek bir şey varsa...
o da sosyal bir tip olduğumdur.
Tebrik ederim. -Teşekkürler, efendim.
Her seferinde haftalarca süren yolculuklara çıkardım.
Ama her iki haftada bir Cumaları, kazandığım bütün parayı...
düzgün bir ev almak için açtırdığımız bir banka hesabına yatırırdım.
Beyaz ahşap çitleri olacaktı.
Bir süre sonra yeni ürünler ve yeni şehirler eklendi, ta ki...
gezdiğim bölge Sahil şeridinden Texas'a varana dek.
Edward! Edward Bloom!
Benim Norther Winslow. -Buna inanamıyorum!
Texas'ın dışında, Ashton ve Spectre'nin...
en büyük şairiyle karşılaştığıma çok şaşırmıştım.
Bilmeni isterim ki Spectre'den ayrılman...
benim gözlerimi açtı. Dışarıda yaşamadığım koca bir hayat vardı.
Ben de seyahat ettim.
Fransa'yı gördüm. Afrika'yı Güney Amerika'nın yarısını...
Her gün yeni bir macera. Benim sloganım bu.
Bu çok iyi North senin adına sevindim.
Peki şimdi ne yapıyorsun?
Burayı soyuyorum!
Pekala, herkes yere yatsın!
Hey! Onu bu tarafa kaydır.
Şunu alır mısın lütfen?
Ne?
Al şunu!
Ben para çekmecelerini temizleyeceğim
şuradaki arkadaşım da...
kasayı halledecek!
Hey sen! Arkadaşıma yardım et, tamam mı?
Gidelim!
Üzgünüm bayan, ben...
gerçekten kimsenin canının yanmasını istemiyorum.
Konu bu değil.
Sadece...
burada hiç para yok!
Tamamıyla iflas ettik!
Sakın kimseye söyleme!
Görünüşe göre tasarruf ve krediler çoktan soyulmuştu.
Hem de silahlı haydutlar tarafından değil...
Texas emlak piyasası spekülatörleri tarafından.
Gidelim!
Norther!
Burada 400 $'a yakın para olmalı!
Ve bu sadece çekmelerden çıkanı.
Haydi senin kasadan ne aldığına bakalım.
Hepsi bu mu? Bütün kasadan çıkan bu mu?
Korkarım öyle.
Edward üstünde senin hesap makbuzun var.
Elin boş gitmeni istemedim.
Bak, bilmen gereken bir şey var.
Tasarruf ve kredilerin...
Norther'a Texas'daki petrol parasının acayipliklerini...
ve bunun emlak piyasasına etkilerini anlattım.
Mutemet işlemlerinin uygun yapılmamasının...
tasarruf ve kredileri nasıl korumasız hale getirdiğini de.
Bunları duyduktan sonra Norther tek bir sonuca varabilirdi.
Ben Wall Street'e gitmeliyim. Bütün para orada.
O andan sonra benim suç günlerim biterken...
Edward yardımın için sağ ol.
...Nother'ınkiler daha yeni başlıyordu.
Norther ilk milyon dolarını kazandığında bana 10bin$'lık bir çek yolladı.
Ben karşı çıktım ama o bunun...
kariyer danışmanlığı ücretim olduğunu söyledi.
Karıma düzgün bir ev almak için yeterliydi. Beyaz çitli bir ev.
Bu bir erkeğin isteyebileceği zenginliklerin hepsi demekti.
Çok kurumuştum.
Görüyorum.
Sanırım sana...
şu bitki spreylerinden almalıyız.
Eğrelti otuymuşsun gibi sana sıkarız.
Yapma.
Ben hiç kuruyacağımı sanmıyorum.
Siz devam edin..
Merhaba.
Jennifer Hill siz misiniz?
Evet benim. Sen de Will'sin.
Senin bir resmini görmüştüm. Oradan tanıdım.
Kenny neden bu gün dersi iptal etmiyoruz?
Haftaya tekrar yaparız.
Parayı anneme vermek zorunda mıyım?
Sen söylemezsen ben de söylemem.
Babamı nereden tanıyordunuz?
Burası onun satış rotasının üzerindeydi.
Yani buraya çok sık gelirdi.
Kasabadaki herkes onu tanırdı.
Onunla bir ilişkiniz var mıydı?
Çat diye söyleyiverdiniz!
Ben bir yarım saat daha boş boş konuşuruz diye düşünmüştüm.
Onu kadınlarla görmüştüm. Çok flört ederdi.
Hep etmiştir.
Ve bazı durumlarda...
annemi aldattığını düşünürdüm. Ama hiç kanıtım olmadı.
Size bir soru sorabilir miyim?
Bu kadar merak ediyorduysanız neden gidip Eddie'ye sormadınız?
Çünkü o ölüyor.
Bunların ne kadarını bilmek istiyorsun bilmiyorum...
ama senin zaten kafanda babanla ilgili bir görüntü var...
benim bunu değiştirmem yanlış.
Özellik de oyunun sonuna bu kadar gelmişken.
Babam hiç yapmadığı bir sürü şey anlattı...
eminim ki yapıp hiç anlatmadığı bir çok şey vardır.
Ben sadece bu ikisini birleştirmek istiyorum.
Anlaman gereken ilk şey...
babanın en son olarak buraya gelmeyi hiç istemediğidir.
Ama yine de geldi.
İki kez.
İlkinde erken gelmişti.
İkincisinde geç kalmıştı.
O günlerde baban serbest çalışıyordu.
Edward Bloom ile ilgili söylenebilecek bir şey varsa o da...
onun sosyal bir insan olduğu ve insanların onu sevdiğidir.
Bir gece üç haftalık bir işten dönerken...
daha önce gördüklerine hiç benzemeyen, bir fırtınaya yakalandı.
Kader dönüp dolaşıp bu adamı bulurdu.
Hem de hep sürpriz yaparak.
Bir erkek olayları hayatının değişik dönemlerinde değişik biçimde görür.
Artık yaşlı olduğu için bu kasaba gözüne aynı biçimde gözükmüyordu.
Yeni bir yol dış dünyayı Spectra'ya getirmişti.
Ve beraberinde bankaları, ipotekleri ve borçları...
Nereye bakarsan bak iflas etmiş insanları görürdün.
Bu günkü açık arttırma Spectra'nın caddeleri, arazileri binaları için.
Açılış fiyatı 10 bin dolar...
Ve Edward Bloom kasabayı satın almaya karar verdi.
50 bin dolar!
O hiçbir zaman çok zengin bir adam olmamıştı.
Ama başka insanları zengin yapmıştı.
Şimdi de onlardan iyilik yapmalarını istiyordu.
Bir çoğu Spectra'yı hiç görmemişti.
Ve sadece Edward'ın anlattıklarından tanıyorlardı.
Tek ihtiyaçları olan da buydu.
Onlara bir rüya satmıştı.
Böylece ilk önce çiftlikleri aldı.
Sonra evleri...
sonra da dükkanları.
Satın aldığı yerlerdeki insanlardan oralardan çıkmalarını, kira ödemelerini...
veya başka bir şey yapmalarını hiç istemedi.
Onlardan sadece daha önce ne yapıyorlarsa onu yapmaya devam etmeleri istendi.
Böylece kasabanın hiçbir zaman ölmeyeceğinde emin olabilirdi.
Altı ay içinde kurduğu fon bütün kasabayı satın almıştı.
Ama bir istisna vardı.
Sen Edward Bloom olmalısın.
Nereden bildiniz?
Eğer bir işleri yoksa kimse buraya gelmez.
Senden başka da kimsenin benimle bir işi yok.
Sen kasabayı satın alıyorsun.
Ama anlaşılan burayı atlamışım ve bunu halletmek istiyorum.
Kasabanın korunması için fonun bütün kasabaya sahip olması gerekiyor.
Ben de öyle duydum.
Size değerinden fazlasını teklif edeceğim ve tabii ki çıkmanıza gerek yok.
Tapudaki isim hariç hiçbir şey değişmeyecek bana inanabilirsiniz.
Bakalım doğru anlamış mıyım.
Siz burayı benden satın alacaksınız ama ben içinde yaşamaya devam edeceğim,
Eve siz sahip olacaksınız ama hala benim olacak...
Ben burada olacağım ve siz de istediğiniz gibi gidip geleceksiniz.
Doğru anlamış mıyım?
Bir sürü anlamda evet.
Öyleyse sanmıyorum bay Bloom.
Eğer bir şey değişmeyecekse, her şeyin bunca zamandır...
değişmediği gibi kalmasını tercih ederim.
Hiçbir şey kaybetmiyorsunuz ki, kasabadaki herkese sorabilirisiniz.
Burayı neden almak istiyorsunuz bay Bloom?
Bir çeşit orta yaş krizi falan mı?
Üstü açık bir araba yerine bir kasaba mı satın alıyorsunuz?
İnsanlara yardım etmek beni mutlu ediyor.
Mutlu olmanız gerektiğinize pek inanmıyorum.
Pardon, sizi gücendirdim mi? -Hayır.
Tam söz verdiğinizi yaptınız.
Geri geldiniz.
Sadece sizi daha erken bekliyordum.
Sen Beaman'n kızısın.
Ama soyadınız değişmiş, siz evlendiniz mi?
Ben 18 yaşındaydım, O 28.
Ortaya çıktı ki bu büyük bir farklılıkmış.
Size bu evi satmayacağım bay Bloom.
Anlıyorum.
Zaman ayırdığınız için teşekkürler.
Sıkışmış! -Evet.
Çok özür dilerim.
Önemli değil. Bırakın.
Hayır. -Lütfen! Gidin!
Ama... -Gidin!
Bu durumdaki bir çok erkek başarısızlığı kabul edip devam ederdi.
Ama Edward diğer erkekler gibi değildi.
İkisinin de tamamen değişik karakterleri...
ama sadece bir çift ayakları vardı.
Aylar geçtikçe gittikçe daha çok tamir edecek şey buluyordu.
Ev artık tamamen değişene dek...
Tabii ki en iyi kısmı yeni malzemeler kullanmaktı.
İkizler ve ben Havana'ya gelene dek tamamen yeni bir rutini çalışmıştık...
hem de sadece bir ukulele ve armonika kullanarak.
Şey... -Onu orada bırakabilirsin.
Hayır!
Yapma!
Utanma lütfen...
Asla böyle düşünmenize...
Ben karıma aşığım.
Biliyorum.
Ve onu ilk gördüğüm günden ölene dek...
bir tek o olacak.
Şanslı kız.
Üzgünüm Jenny.
Bekle! Edward!
Bir gün, Edward Bloom gitti.
Ve kurtardığı kasabaya bir daha geri dönmedi.
Kıza gelince...
onun delirip bir cadı olduğuna inanılır.
O da bir efsane haline dönüşmüştü.
Ve hikaye başladığı yerde sona erdi.
Mantıken sen cadı olamazsın çünkü o gençken, kız yaşlıydı.
Hayır. Sadece baban gibi düşünürsen mantıklı.
Onun için sadece iki kadın vardı.
Annen...
ve geri kalan herkes.
Ve bir gün...
farkettim ki beni asla sevemeyecek bir adama aşık olmuştum.
Ben bir peri masalında yaşıyordum.
Sana bunları söylemeli miydim bilmiyorum.
Hayır, hayır ben bilmek istedim.
Öğrendiğime seviniyorum.
Senin onun için olduğun kadar önemli olmak istiyordum.
Ve ben...
asla olamayacaktım.
Kendimi kandırıyordum.
Ve...
Onun öteki hayatı, yani sen...
sen gerçektin.
Anne!
Josephine!
Will!
Ne oldu? -Babana felç geldi.
Şimdi annen ve Dr.Bennet ile beraber yukarıda.
Düzelecek mi?
Sanırım ben burada onunla kalmalıyım...
yani eğer uyanırsa ben gerçekten burada olmalıyım.
Ben kalırım.
Sen neden Josephine'le eve gitmiyorsun ben bu gece kalırım.
Bu olabilir mi.
Tabii.
Eğer bir şey olursa ararsın... -Ararım, ararım.
Biraz daha onunla kalmak ister misin? -Evet. Teşekkür ederim
Onunla yürekten konuşmalar yapmamana sevindim.
Benim en sinir olduğum şeylerden biridir...
insanların onları duyamayacak olanlarla konuşmaya çalışmaları.
Şey bizim bir avantajımız var.
Babam ve ben hiç konuşmazdık.
Baban sana doğduğun günle ilgili bir şey anlattı mı?
Evet. Binlerce kez. Asla yakalanamayacak bir balığı yakalamış.
O değil.
Gerçek hikaye.
Sana onu hiç anlattı mı? -Hayır.
Annen öğleden sonra üç gibi geldi.
Baban işte olduğu için onu bir komşunuz buraya getirmiş.
Wichita'da
Sen bir hafta erken doğdun.
Ama hiç bir sorun yoktu.
Mükemmel bir doğumdu.
Baban orada olmadığı için üzgündü.
Ama o zamanlar erkeğin doğum odasında olması...
alışıldık bir şey değildi. Yani orada olsa ne değişirdi bilemiyorum.
İşte nasıl doğduğunla ilgili gerçek hikaye bu.
Çok heyecanlı değil öyle değil mi?
Sanırım gerçek hikayeyle...
içinde balık ve yüzüğün olduğu hikaye arasında seçim yapmam gerekse...
sanırım ben süslü halini tercih ederdim.
Ama bu benim tabi.
Ben sizin anlattığınızı sevdim sanırım.
Baba!
Hemşireyi çağırmamı ister misin?
Ne istersin? Ne yapabilirim?
Biraz su ister misin?
Belki biraz su istersin.
Nehir!
Nehir mi?
Söyle bana...
nasıl olacağını söyle?
Ne nasıl olacak?
Nasıl gideceğim?
Yani gözde ne gördüğünü mü?
O hikayeyi bilmiyorum baba. Onu bana hiç anlatmadın.
Tamam, tamam denerim.
Ama yardımına ihtiyacım var. Bana nasıl başladığını söyle.
Bunu gibi...
Tamam, tamam.
Peki. Bir sabahtı ve...
sen ve ben hastanedeyiz ve ben sandalyede uyuya kalıyorum.
Uyanıyorum ve sen bir şekilde daha iyisin.
Baba! Farklısın.
Baba!
Haydi gidelim buradan.
Ve ben... Baban durumun iyi...
Şu tekerlekli sandalyeyi getir!
Acele et fazla vaktimiz yok.
Bu kattan çıkarsak kurtulduk demektir.
Ve sandalyeye binip... -Daha hızlı!
Sanki hastaneden kaçıyormuşuz gibi...
Will ne yapıyorsun sen?
Dr. Bennet bizi durdurmaya çalışıyor ve...
Güvenlik durdur onu!
Koridordan aşağı uçuyoruz...
Ve o da bizi kovalıyor ve...
annemle Josephine koridorun sonundalar.
Açıklayacak vakit yok! Durdur onları!
frene bir an bile basmadan giderken...
senin eski kırmızı Charger'ın orada.
Ama yeni. Yepyeni!
Ve seni kaldırıyorum...
nasılsa hiç ağırlığın yok. Açıklayamam ama...
Bırak, ona ihtiyacımız yok!
Su, suya ihtiyacım var!
Nereye gidiyoruz? -Nehire!
Kilise trafiğinden kaçmak için Gladville yolunu kullanmamız gerekiyor...
çünkü lanet kilise insanları çok yavaş araba kullanıyor.
Ve biz...
ve biz nehre yaklaştıkça...
İşte geldi!
Herkesin zaten orada olduğunu görüyoruz.
Yani...
herkes.
Bu inanılmaz!
Benim hayatımın hikayesi.
İlginç olan şey kimsenin hiç üzgün olmayışı.
Herkes seni gördüğüne son derece memnun.
Ve seni doğru şekilde yolluyorlar.
Güle güle millet!
Elveda! Adieu!
Benim nehirdeki sevgilim!
Her zaman olduğun şey haline geliyorsun.
Çok büyük bir balık.
İşte böyle oluyor.
Kesinlikle.
Anne!
Bir çok kez niye komik olduğunu unuttuğunuz bir şaka oldu mu?
Birden tekrar duyarsınız ve...
ve artık yenidir.
Ona en başta niye güldüğünüzü hatırlarsınız.
Sonra dört metrelik devle savaşmış... -Olamaz!
Baba! Doğru değil mi? -Hemen hemen.
Gördün mü devmiş işte.
Bu galiba babamın son şakasıydı.
Bir adam hikayelerini o kadar çok anlatıyor ki...
hikayeleri haline dönüşüyor.
Ve ondan sonra da yaşamaya devam ediyorlar.
Ve bu şekilde ölümsüzleşiyor.